XIII – Herakles of Ikaros achterna ?

13

Zaterdag liep ik in Oostende de Massajogging ‘De Olifant’, de afsluitende wedstrijd van het Oostends Loopcriterium.  Dit is elk jaar de officieuze fin-de-saison voor de meeste Oostendse lopers.  Ik ging zaterdag heel tevreden naar huis, niet enkel om de gewonnen friteuse in de tombola, maar ook met het gevoel dat 2017 voor mij een Grand Cru jaar is.

Januari 2005 begon ik te lopen en dus was dit mijn 13e loopjaar en 13e deelname aan het OLC.  Nooit scoorde ik beter.  Met ons team behaalden we de tweede plaats in de teamcompetitie.  Net als in 2015 won ik in mijn leeftijdscategorie, maar in het algemeen klassement deed ik dit jaar nog een stapje beter dan in 2011 en 2015 : toen was ik 5e, dit jaar 4e.  In het Houtlandcriterium werd ik ook al 5e; ook dat was al mijn beste uitslag in dat klassement.

Bovendien won ik dit jaar voor het eerst twee wedstrijden in één seizoen (4e en 5e overwinning in mijn ‘carrière’) en liep ik al 7 Marathons (net als in 2014).  Met nog zeker één Marathon te gaan, sneuvelt ook dat record.  Kortom een Grand Cru-jaar, dus …

… nu kan ik achterover leunen en ontspannen toeleven naar mijn 50e Marathon, of niet ?  Als ik een ranking maak van de tijden van mijn Marathons, staan deze van dit jaar op 16, 24, 27, 29, 31, 41 en 45.  Kan ik mijn beste tijd van dit jaar (3u13’33”) niet wat scherper stellen ?

Om in mijn persoonlijke top 10 te komen, moet ik beter doen dan 3u06’23 (Torhout 2010) of 7’10 sneller dan dit jaar in maart in Francorchamps.  Dit is 10 seconden sneller per kilometer.  Zo zoekt een loper telkens nieuwe doelen.

Ik vond echter vanavond een verslag van Aniek Rooderkerken over haar deelname aan de Marathon van Athene :

De route op zich is niet bijzonder, zeg maar gerust bij vlagen ontzettend saai; in feite loop je gewoon de doorgaande weg van Marathonas naar Athene.  (…) Je loopt overwegend bergop (…) om het meest zware en moeilijke deel van de route rond de 30km tot 31km te hebben.  Deze steile klim wordt gevolgd door een eveneens steile afdaling, die met vermoeide benen echter nog steeds pittig is.

Om de twee a drie kilometer staan EHBO’ers langs de kant van de weg opgesteld, die blaren kunnen afplakken, verkoelingsspray op pijnlijke benen kunnen sprayen en bij wie de uitvallers zich verzamelen, om met een bus naar de finishlijn gebracht te worden. Ook staan hier veel lopers die bevangen zijn door de hitte en die te weinig gedronken hebben, of die blessures hebben gekregen en de wedstrijd niet kunnen uitlopen. Het parcours loopt geheel over asfalt, maar de weg is licht bollend en loopt naar de zijkanten af. Je hebt dus kans om één kuit, been of knie meer te belasten dan de ander, en hiernaast zijn er nogal wat gaten, putdeksels en slechte wegdelen.

Blijkbaar zijn de hoogtemeters, de weg op zich en de hitte behoorlijke uitdagingen.  Toch even de uitslagen van vorig jaar uitgeplozen.  In 2016 haalden 13 707 lopers de finish, 196 deden dat sneller dan 3u06’23”, waaronder één Belg.

Misschien is dit doel dus toch wat te ambitieus en moet ik gewoon de Marathon uitlopen en genieten…

of toch deze tijd nastreven en aankomen als Herakles, de Griekse held…

of word ik als Ikaros, die te dicht bij de zon vloog…

 

Ik kan er gelukkig nog 27 keer over slapen.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s