Tranen (van geluk)

tears

Ondertussen is het een vaste vraag, als Isabel en de kinderen aan de finish staan te wachten.  “Zou hij weer wenen ?”  Toen ik laatst in Eeklo de eindmeet bereikte en verrast werd door de aanwezigheid van Isabel en Kevin, voelde ik de tranen alweer komen, toen ik het Kevin hoorde fluisteren.  Ik heb me sterk gehouden.

Maar als ik zeg dat ik bij 75% van mijn Marathons de laatste kilometers emotioneel werd of aan de streep tranen liet, zal dat waarschijnlijk nog een onderschatting zijn.  Ik geef telkens zoveel op het einde, dat ik mezelf pijn doe.  Het is net die pijn, waar je zelf voor kiest, die voor mij de Marathon zo waardevol maakt.

mile 25If it would be easy it wouldn’t be a marathon’ (gezien enkele jaren geleden langs het parcours van de In Flanders Fields Marathon). ‘If a marathon was easy, it ‘d be called your mom’ (blijkbaar heel populair in de VS).  Maar daar gaat het wel om : iets proberen, dat onmogelijk lijkt en daarin slagen.  En dan komen de tranen…

Vanmorgen ontving ik van mijn collega’s een cheque, zoals je op benefiets ziet, waar een heel mooi bedrag op stond.  Een heel mooi gebaar, waardoor bij mij de tranen ook plots klaar zaten.  En dat ditmaal zonder een Marathon te lopen.  Heeft het met de leeftijd te maken (40 jaar deze zomer) ?

Ach, neen, ik ben gewoon heel gelukkig met iedereen, die zijn steentje bijdraagt om van deze mooie droom van mij een succes te maken.  En dan komen de tranen, de tranen van geluk.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s