oei, het zit al in mijn hoofd…

spa3

Heb ik het zaterdag lastig gehad ? Jazeker, na 9km.  Ik had net voor de tweede keer de Raidillon opgelopen en besefte dat dit nog 4 keer op het menu stond.  De Raidillon zelf heeft een stijgingspercentage van bijna 20%.  Bovengekomen wacht er nog ruim een kilometer vals plat.

Logisch gezien zou je verwachten dat hoe verder een Marathon verloopt, hoe lastiger het wordt en hoe trager je loopt.  Bij mij was de traagste ronde echter niet toevallig de tweede.  Ik besefte hoe ver het nog was (33km), dat het nu al zwaar was en dat het nog veel zwaar zou worden.  Oei, het zat al in mijn hoofd !  Gelukkig kun je het er ook terug uit krijgen.

Spreuken gingen door mijn hoofd.  “Pijn is onvermijdelijk, lijden is een keuze” (Haruki Murakami).  “Pijn is tijdelijk, opgeven is voor altijd” (Lance Armstrong).  Ik dacht aan Peter Sagan in de Ronde van Vlaanderen.  Hij besloot in de laatste 10 kilometer niet af te zien, maar te focussen op andere zaken : mensen langs de kant, koeien in de wei.  Toen ik de derde keer boven kwam op de Raidillon (16 km) hadden de positieve gedachten het roer al overgenomen.  Het was mooi weer, een schitterend parcours, ik was gezond en kon een Marathon lopen.  Wat kon ik mij meer wensen ?

De dip was gepasseerd.  Bij elke passage van de Raidillon “was het misschien wijzer geweest om een stukje te wandelen, in plaats van mezelf te forceren om verder te rennen.  Veel deelnemers deden dat.  Al wandelend kun je je benen wat rust gunnen.  Maar ik wandelde niet één keer.  Ik nam niet deel aan deze wedstrijd om te wandelen.  Ik nam deel om te hardlopen.  Ik mag niet wandelen.  Dat is mijn regel.”  (Haruki Murakami)

Daar dacht ik aan, terwijl ik mijn rondjes verder afmaalde en telkens mijn duivels ontbond op de Raidillon.  Ik haalde lopers in, die voor mij liepen en effectief bergop wandelden.  Ik ben fier dat ik in mijn 45 Marathons geen enkele opgave noteerde en nooit wandelde.  Als wandelen in mijn hoofd opduikt, denk ik aan Murakami.

Vorig jaar kreeg ik stekende kniepijn in de Marathon in Genk na 18km. Vanzelfsprekend was ik beter gestopt en had i zo mijn seizoen gered.  Maar toch zou ik vandaag exact hetzelfde doen, wetende wat de gevolgen zijn.  “El dolor is algo temporal, la gloria es para siempre” (pijn is tijdelijk, glorie is voor altijd).

Aan km 30 haal ik de wandelende 2e in en bevond mij zo zelf in tweede positie.  En wat kruipt er dan in je hoofd ?  Biggest & the best van Clawfinger raast een uur door mijn hoofd.

“Nobody’s satisfied with being second best
I’ve got the gift and I know that I’m blessed
And I’ve got to get it off my chest

I’m the biggest the best better than the rest better than the rest I’m the biggest the best better than the rest better than the rest I’m the biggest the best better than the rest better than the rest I’m the biggest the best better than the rest better than the rest…”

Ja, er gebeuren soms rare dingen in je hoofd, wanneer je een Marathon loopt.

“Marathon, more than running”

spa

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s