Karakter

run

Afgelopen weekend liep ik 62km : 30km met Laurent op vrijdag, 11km interval op zaterdag en 21km op zondag om de dubbele nederlaag (KVO en Mathieu van der Poel) te laten zakken.

Als je dat vertelt aan niet-lopers, kun je twee soorten reacties krijgen.  De eerste komt van mensen, die zeggen dat zij daar geen tijd voor hebben.  Natuurlijk, niemand heeft daar tijd voor.  Je moet daar namelijk tijd voor maken…

Een andere reactie is dat men met bewondering zegt dat je daar heel wat karakter voor moet hebben.  Ook deze reactie moet ik tegenspreken.  Hierbij lijkt het dat het lopen een opgave is, terwijl voor mij, als loper, het niet-lopen een grotere opgave is. 

Ik loop heel graag en gedurende de jaren heb ik een voorliefde voor de Marathon ontwikkeld, wat als gevolg heeft dat ik heel regelmatig loop.  Maar getuigt dat van karakter ? Ik betwijfel het.  Wat is er bewonderenswaardig aan iets doen wat je graag doet ? Vraag mij wekelijks een uurtje te zwemmen en ik begin al te zuchten als ik er aan denk.  Ik moet ’s avonds niet lopen; ik mag !

“Langeafstandslopen paste vanaf het begin bij mijn karakter en ik vond het ook gewoon leuk om te doen.  Van de vele gewoonten die ik me in mijn leven heb eigen gemaakt moet hardlopen wel zo ongeveer de nuttigste zijn, en het speelt dan ook een cruciale rol.  Ik denk dat (…) hardlopen mijn lichaam en geest in een overwegend goede zin heeft gevormd en gesterkt.” (Haruki Murakami)

Als ik echter verhalen lees van mensen met MS en hoe zij proberen hun leven te leiden met die ziekte, heb ik daar diep respect voor.  Velen van hen proberen zolang als mogelijk te werken.  Telkens weer moeten ze de beperkingen op die aan de ziekte verbonden aanvaarden en zich ernaar schikken.

Zo vond ik deze getuigenis van Franca op de website van de MS-Liga :

“Aan jullie die misschien in een beginfase van MS staan, zou ik willen zeggen dat het leven niet ophoudt als je MS hebt. Opstandigheid mag niet blijven duren. Je moet je net proberen aan te passen aan nieuwe situaties. Elke dag weer moet je proeven van de kleine momenten van geluk die het leven te bieden heeft, en blijven hopen op mooiere dagen.”

Wij staan er niet altijd bij stil hoeveel geluk wij hebben gezond te zijn en durven al te snel te klagen of iets te ontzien.  Waren we soms wat meer Franca, want zij heeft karakter…

Fré.

 

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s